• Heeft amalgaam medisch gezien nog bestaansrecht? - Amalgaam als stressfactor.
  • Richtlijnen voor het verwijderen van amalgaam.
• Correlation of dental amalgam with mercury in brain tissue
• De vergiftiging door kwikvullingen
• De amalgaam discussie. Kwik in weefsels is gecorreleerd aan amalgaam in het gebit
• De amalgaam discussie. Effecten van amalgaam-kwik op het functioneren van cellen en organen
• De homeopatische begeleiding van de amalgaamproblematiek
• Een orthomoleculaire detoxificatie ..... kwik en amalgaam
• Casus van tandarts met kwikvergiftiging
• Overpeinzingen bij de invoering van het milieuconvenant
• De focale storing in de tandheelkunde Hokus focus of realiteit?
• Melisa tests bij Europees Laboratorium voor Nutriënten.
• Reguliere kijk op het amalgaam probleem

Metalen in de mond

Reactie van de Nederlandse Vereniging tot bevordering van de Biologische Tandheelkunde (NVBT) op rapport tandheelkundige restauratiematerialen, gepubliceerd door de Commissie Tandheelkundige restauratiematerialen van de Gezondheidsraad. Verschijningsdatum 12 maart 1998.

Op het NOS journaal d.d. 12 maart 1998 werd in korte bewoordingen verslag gedaan van het rapport van de Gezondheidsraad inzake tandheelkundig amalgaam.

Het nieuwsbulletin luidde in korte bewoordingen als volgt:

Tandheelkundig amalgaam is veilig in gebruik en schaadt de gezondheid niet.

Het persbericht van de commissie luidt iets genuanceerder, citaat ;"er is geen wetenschappelijke grond voor de vrees dat kwikafgifte uit amalgaamvullingen tot belangrijke gezondheidsproblemen leidt"

Door de jaren heen is er al een lange strijd gaande inzake de schadelijke nevenwerkingen van tandheelkundig amalgaam. Zoals het rapport correct vermeldt bevat tandheelkundig amalgaam 50% kwik en staat dit materiaal genoegzaam bekend als een giftig neurotoxisch zwaar metaal.

Als eerste en algemeen commentaar kan men zeggen dat er geen veilige limiet bestaat ten aanzien van de blootstelling aan kwik.(Dr. Lars Friberg, adviseur WHO)

Het is een onmogelijkheid te stellen dat een materiaal dat voor 50% uit kwik bestaat 100% veilig is. Dit is ook nog nooit onderzocht.

Het is wel mogelijk de mate van onveiligheid aan te geven en aantoonbaar te maken welke risico’s men loopt bij blootstelling aan bepaalde kwikconcentraties. Risico evaluatie, in de engelse taal: Risk assessment

De bestaande beroepsmatige standaarden waarmee gewerkt worden geven alleen aan wanneer er klinisch waarneembare symptomen en tekens van kwikbelasting te verwachten zijn. Dit zijn alleen de voor het oog waarneembare afwijkingen. Subklinische effecten worden hierbij niet meegerekend, noch klachten die niet direct terug te voeren zijn op een kwikbelasting. Men dient hier terdege rekening mee te houden. Gezien het cumulatieve karakter van de kwikbelasting en verstoringen van de fysiologie op subklinisch niveau, weet men niet welke effecten dat zal hebben in de loop van de jaren. In het rapport van de commissie wordt uitgegaan van waarneembare effecten bij een dagelijkse opname van ongeveer 95 microgram kwik per dag. Voor amalgaam vullingen wordt in het rapport uitgegaan van een dagelijkse opname tussen de 1 en 10 microgram per dag. Uit verscheidene laboratoriumtests is gebleken dat er gemiddeld tussen de 1,2 en 27 microgram kwik per dag wordt opgenomen, maar bij sommige mensen komen ook pieken voor van 100 microgram per dag. De hersen autopsies van Dr. Magnus Nylander (Zweden) bevestigen dat en geven waarden aan die belastingen van 100 microgram per dag veronderstellen.

Hierbij wordt al duidelijk dat de rekenmodellen, die voortkomen uit proefpstellingen niet altijd analoog aan de werkelijkheid zijn. Personen die zwaar belast met kwik zijn hebben de neiging dit in verminderde mate uit te scheiden. (1991 WHO report p.61) Ook zijn kwikconcentraties in bloed en urine geen valide parameters gebleken bij chronische kwikbelastingen. Kwik verdwijnt snel uit de vrije circulatie en zet zich vast in ondermeer het bindweefsel.

In de afgelopen jaren is de wijze waarop kwik het lichaam binnentreedt en waar het zich ophoopt vrij exact bepaald. Ook de interacties van kwik met vrijwel alle lichaamsprocessen zijn vrijwel tot in detail vastgelegd.

De feiten zijn:

Kwik komt door corrosie- en dampvorming voortdurend vrij uit tandheelkundig amalgaam, wordt vrijwel geheel geabsorbeerd via de slijmvliezen en vormt hiermee de grootste kwikbron in ons lichaam.(Drasch 1994)

Kwik hoopt zich op in alle weefsels van het lichaam. Voorkeursplaatsen zijn nieren, hersenen (hypofyse) en lever.(Vimy/Lorscheider 1990, Drasch 1994)

De hoeveelheid kwik gevonden in deze organen is direct gerelateerd aan het aantal vullingen in de mond. (Drasch 1992)

De halfwaarde tijd voor kwik is bijzonder lang en varieert van 30 dagen voor het hele lichaam tot 10.000 dagen voor de hersenen.(Nylander, Friberg 1987)

Kwik passeert de bloed-hersen barriere, de placentamembraan en komt in de moedermelk terecht. Kwik hoopt zich ook op in de foetus.(Vimy 1990, Drasch 1994, Vimy 1997)

Zijn de bovenstaande feiten op zichzelf al zorgwekkend genoeg om het open en blote gebruik van kwik in de mond zeer kritisch te aanschouwen, blijft de grote vraag echter of er pathologie optreedt bij de gevonden kwikbelastingen. Liever gezegd, welke pathologie treedt op bij welke concentraties. De dosis-effect relatie.

Hieropvolgend kan men stellen dat:

Er is aangetoond dat kwik uit amalgaam gerelateerd is aan resistentie vorming van bacterien voor antibiotica, zowel in de darm als in de mondholte.(Summers 1993)

Er bewijsvoering is voor gezondheidsproblematiek in tandheelkundige beroepen,gerelateerd aan kwikblootstelling.(Echeverria 1995, Gonzales-Ramirez 1995)

Toelichting op bovenstaande feiten.

Kwik is in staat om met alle fysiologische processen in ons lichaam een reactie aan te gaan. Het is voor onze zintuigen onmogelijk waar te nemen wanneer dat gebeurt en in welke mate. Juist om die reden moet men bijzonder voorzichtig zijn met kwik. Voeg daar nog aan toe dat de absorptiegraad van kwikdamp meer dan 80% bedraagt, dan kan men alleen van veilig kwikgebruik spreken indien er geen absorptie plaatsvindt. Dit gebeurt wel en dus is het alleen mogelijk om de mate van onveiligheid te bepalen.

Controverse kwik beleid gezondheidszorg en milieubeheer.

De benadering in de gezondheidszorg staat haaks op die van het milieubeleid. Daarin wordt getracht het kwik zoveel mogelijk uit de samenleving te bannen met een verbod op het gebruik van kwik per 1 januari 1999.

Minister de Boer van Milieubeheer heeft dit het afgelopen jaar bekend gemaakt in een ontwerp besluit. Uitzonderingen worden gemaakt voor het gebruik van producten met kwik die al voor 1 juli 1999 in gebruik waren. Verder blijft kwik toegestaan voor specifieke toepassingen waarvoor nog geen alternatief bestaat. Hieronder valt ook het tandheelkundig amalgaam. Nota bene de enige manier van kwik gebruik die nog open en bloot in de atmosfeer plaatsvindt. Zelfs kwik barometers worden verboden. Wat is het gezondheidsrisico van kwik in barometers ten opzichte van kwikgebruik in de tandheelkunde? Blijkbaar ligt het gezondheids risico dat men aanvaardbaar acht ten aanzien van het milieu (en dus ook volksgezondheid) mijlenver uiteen ten opzichte van normen die men hanteert in het kader van de gezondheidszorg. Zou composiet nu al gezien worden als een volwaardig vulmateriaal dan is op basis van de wet het gebruik van amalgaam per 1 januari 1999 direct verboden. Is men zo overtuigd van de veiligheid van amalgaam, dan lijkt de milieu wetgeving een absurditeit.

Kwikbelasting foetus en zuigelingen.

Uit de onderzoeken is komen vast te staan dat kwik vrijkomt uit vullingen en zich ophoopt in de foetus.(Vimy 1997, Oskarsson 1996) Ook is vast komen te staan dat kwik via de moedermelk de zuigeling kan bereiken. Zowel het zich ontwikkelende zenuwstelsel van de foetus is zeer gevoelig voor de zware metalen als wel het feit dat moedermelk de biologische beschikbaarheid voor kwik vergroot, waardoor kwik zich in verhoogde mate kan hechten aan de rode bloedcellen van de zuigeling.Het is ten ene male male onmogelijk de veiligheidsmarge van de genoemde kwikconcentraties te bepalen. Gezien het irreversibele karakter van de kwikbelasting op de aanleg van het zenuwstelsel van de foetus, dient iedere vorm van kwikbelasting te worden voorkomen. Het is niet aan ons, met ons beperkte waarnemingsvermogen, om te bepalen welke kwikconcentratie een foetus niet zal schaden. Uitgangspunt dient te zijn het voorkomen van iedere belasting. In feite niet anders dan de uitgangspunten die binnen het milieubeleid worden gehanteerd.

Kwikbelasting en antibiotica-resistentie.

Een grote bezorgdheid op wereldwijd niveau, geuit door o.m. de WHO, is de snel toenemende resistentie voor antibiotica. Het is al veel langer bekend dat bacteriën die in staat zijn resistentie voor kwik te ontwikkelen en resistentie voor antiobiotica, dit doen met dezelfde genetische code. De overdracht van de resistentie voor zowel kwik als antibiotica, bij bacteriën wordt overgebracht door plasmiden die dezelfde genetische code bevatten, niet alleen binnen een stam, maar ook tussen de verschillende stammen onderling. Onderzoek bij apen heeft aangetoond dat er resistentievorming optreedt wanneer er in de mond van deze dieren amalgaamvullingen worden aangebracht. Dit onderzoek wordt nu ook voortgezet bij mensen op het University College te Londen.

Gedragsveranderingen bij tandartsen.

Vele recente studies tonen aan dat blootstelling aan kwik bepaalde gedragsveranderingen bij tandartsen teweeg kan brengen.(Echeverria 1995, Gonzales-Ramirez 1995) Een nieuw amerikaans onderzoek toont aan dat zelfs bij lagere waarden van blootstelling aan kwik dan eerder onderzocht en vastgesteld bij tandartsen en lager dan de gemiddelde waarden gevonden bij de doorsnee bevolking, kunnen leiden tot een verminderde motoriek en coördinatieproblemen.(Aposhian 1997) Ook kan men voor het eerst onderscheid maken tussen belastingen van meer recente aard en van langere termijn.

Uit het onderzoek kwam naar voren dat tandartsen beroepsmatig blootgesteld aan kwik een hogere kans hebben op wisselende gemoedstoestanden, een algemeen gevoel van irritatie en een gebrek aan concentratie. Verder waren de motorische functies onderzocht. Hieruit bleek dat het vermogen tot coordinatie en nauwkeurig handelen was aangetast. Niet in ernstige mate maar wel waarneembaar. Koppel dit aan een gebrek aan concentratie en iemands beroepsmatig functioneren gaat er anders uit zien. In de meest recente studie van Dr. Aposhian (Universiteit van Arizona) is er reeds een kwik/urine dosis-effect vastgesteld bij concentraties geringer dan 10 microgram kwik per liter urine. Uit het voorafgaande onderzoek van 1995 werden die effecten pas waargenomen bij concentraties vanaf 36 microgram per liter urine. Hieruit blijkt eens te meer dat het vrijwel onmogelijk is veilige normen voor kwikbelasting vast te stellen. Om met Dr. Lars Friberg (WHO adviseur) te spreken, er bestaan geen veilige drempelwaarden voor kwik.

Conclusies volgens de commissie:

Het heeft de commissie gesierd dat zij vertegenwoordigers van nederlandse organisaties, die kritisch staan ten opzichte het ruime amalgaam gebruik, de mogelijkheid heeft gegeven wetenschappelijke publicaties in te zenden.

De conclusies die de commissie uit de ingezonden publicaties trekt lijken echter niet gerechtvaardigd. De commissie gaat geenszins in op reëele verontrustende argumenten ten aanzien van de algemene gezondheid. De commissie beschermt het gebruik van tandheelkundig amalgaam totdat dit niet meer houdbaar is. De bewijsvoering ten aanzien van de schadelijkheid van kwik uit amalgaam rukt op en niet eerder waarneembare grenzen worden overschreden, dankzij volhardendheid van de onderzoekers en de voortschrijdende technologie.

Termen als "veilig" en "schaadt de gezondheid niet", zijn op grond van huidige wetenschappelijke gegevens niet meer overeind te houden.

Conclusies volgens de NVBT:

Dat bij gebruik van kwik in tandheelkundig amalgaam, de gezondheid van de tandheelkundige professie aantoonbaar negatief wordt beinvloed.

Dat kwik uit tandheelkundig amalgaam interfereert met fysiologische processen in het lichaam, waarbij mogelijke schadelijkheid voor het organisme zeer aannemelijk is.

Dat er ten aanzien van foetussen en zuigelingen niets gezegd kan worden ten aanzien van de veiligheidsmarges van kwik. Kwikbelasting van zuigeling en foetus staan vast en derhalve dient dit ter bescherming van het ongeboren en jonge leven zo laag mogelijk te worden gemaakt.

Dat wanneer de milieuwetgeving haar uiteindelijke beslag vindt, amalgaam op grond van dit wetsartikel verboden zou moeten worden. Onderzoeken naar de vergelijkbaarheid van de levensduur van composietrestauraties ten opzichte van die van amalgaam, zoals gedaan zijn aan de universiteit van Nijmegen, zullen uiteindelijk leiden tot het verdwijnen van amalgaam als tandheelkundig restauratiemateriaal.

Amsterdam 15 maart 1998,

Erik van Leeuwen, tandarts

Voorzitter Nederlandse Vereniging tot bevordering van de Biologische Tandheelkunde.

• kenmerken van een kwikvergiftiging.
• moet amalgaam altijd verwijderd worden.
• verslag van een tandarts.
• palladium.
• richtlijnen voor een amalgaamverwijdering.

• Naav: amalgaamvullingen.
• Bo Walhjalt.
• Zie ook de "LINKS" PAGINA.

1. We krijgen het binnen via onze voeding gebonden aan eiwitten. Gemetyleerd kwik. Dit kwik is uiterst giftig, maar wordt gelukkig slecht opgenomen.
   
   
2. We krijgen het binnen in een niet gebonden vorm. Het is een vrij metallisch kwik, waarvan vooral de damp zeer schadelijk is. Deze laatste vorm komt praktisch alleen op het conto van onze vullingen. Over deze vorm van kwikvergiftiging hebben we het hier.

	slijmvliezen: dikwijls opgezet en gezwollen. snel bloedend. mondslijmvlies, neusslijmvlies, kaakholten, darmslijmvlies, genitalia, eileiders: onvruchtbaarheid.
	zenuwweefsel: verlies van kracht in spieren. Tremor. in de hersenen: depressiviteit, suicideneiging, geheugenverlies, ziekte van Altzheimer, tumoren, algehele moeheid.
	hormonaal: aantasting van de hypofyse. De centrale regulator van ons hormonale systeem. Schildklier: onder of overfunctie. Bij kinderen: achterblijven in groei. Cysten in ovaria. Borstkanker.
	Nieren: beschadiging van de nieren. Ook andere stoffen worden niet geod meer uitgescheiden. In een milde vorm is er alleenmaar sprake van een energetische zwakte: moe.
	Lever: beschadiging van de lever. opvliegerigheid. vetstofwisseling. afbraak van toxinen gestoord.
	Longen: longslijmvlies. Astma. Allergieën.
	Huid: exceem.
	darmen: verkeerde darmflora. Schimmels zoals candida. Resistentie tegen penicillinen. Ziekte van Crohne.
	Milt en Pancreas: door opslag in de intracellulaire vloeistof. Hypoglycaemie. MS. Me. Borstkanker.

	Het kwik kan in een heel vroeg prenataal stadium opgenomen zijn. Het kan zo deel uit gaan maken van iemand zijn constitutie. Bovenop de materiele belasting komt dan nog een energetische belasting.
	Het sperma kan zo ook een energetische belasting over brengen. Let wel: dit wordt dus erfelijk. Er komt hier dus geen spoortje kwik aan te pas. Maar men vertoont wel alle kenmerken ervan.
	het darmslijmvlies is zeer gevoelig. Meteen vanaf de geboorte is de ontlasting ontregelt: diaree of obstipatie. Verdragen van geen voedsel. Heel veel huilen en niet slapen.
	Een koemelk intollerantie kan versterkt worden, door de pesticiden in de melk en de borstvoeding. Ze werken cumulatatief met het kwik.
	exceem of asthma.
	allergieën. Dit maakt het beeld zeer gecompiceerd. Men heeft niet in de gaten, dat het kwik de oorzaak is. Men behandelt een symptoom.
	kinderen komen op zeer jonge leeftijd bij de kinderarts terecht. Geen enkele therapie helpt. Daarom zeer snel inhalers zoals Ventolin en Pulmicord.
	Dit is een regelrecht drama, waarvan nog slechts het topje van de ijsberg boven water is gekomen.

1. isolatie: De computer heeft geen toegang meer tot de informatie, nu en in de toekomst.
2. segmentatie: De pathologische informatie wordt op verschillende lege plekken van het werkgeheugen bewaard.
3. switching: Het lichaam houdt zichzelf voor de gek. Wat slecht is wordt goed gepraat.

• patiënt had al sinds 10 jaar last van zware slapeloosheid. Sliep volgens zijn zeggen geen minuut.
  
  
• Dit resulteerde in een oververmoeidheid zo erg, dat patiënt constant overspannen was.
  
  
• Is 5 jaar geleden een half jaar ziek geweest.Overspannen. Na een half jaar weer aan het werk. Toen weer overspannen en werkt nu al twee jaar alleen s'middags, zodat hij s'ochtends nog wat kan proberen te slapen.
  
  
• Hij begrijpt zelf niet, waarom hij steeds overspannen raakt, want zijn werk is zijn lust en leven. Hij doet ook niet abnormaal veel. Gewoon onderwijs geven.
  
  
• Patiënt gaat veel om met zware metalen middels glazuren van aardewerk.
  
  
• Patiënt heeft last van hartritme stoornissen, met een pijnlijk gevoel middenop en net onder het borstbeen. Vooral na het glazuren. Hij moet dan ook veel niezen.
  
  
• Heeft alle reguliere en alternatieve circuits doorlopen. Heeft een tijd seresta gebruikt. Wilde dat niet meer op den duur.
  
  
• Gedurende langere vakanties verbeterde het ziektebeeld zich altijd.
  
  
• Is sinds twee jaar onder psychiatrische behandeling. 1x in de week een behandeling van 1 uur.
  
  
• Het toedienen van homeopathische middelen geeft verergeringen van het ziektebeeld. Patiënt reageert op elke therapie met een verslechtering.
  
  
• Patiënt heeft last aan zijn ogen. Een nieuwe bril helpt niet.
  
  
• Patiënt omschrijft zijn ziektebeeld als een motor, die niet meer af te zetten is.

1. De hierboven beschreven laser methode.
2. Homeopatisch.
3. Acupunctuur.
4. Mora therapie.
5. NLP. Meditatie.
6. Chelatie met DMPS (dimaval).

1. Herd, Regulation und Information, Lechner. Denkmodel van de biocomputer.
   
   
2. boeken van Anthony Robbins: Awaken the Giant Within, en Unlimited Power, in het nederlands vertaald : Je ongekende vermogens
   
   
3. boeken van Richard Bandler: Structuur van de magie en Het geheim van de taal.
   
   
4. Franz Morell: MORA therapie, Bodo Köhler: Bioresonanz Therapie
   
   
5. Therapie van Roy Martina: De ontdekking van het bestaan van maximaal punten in de acupunctuur.